اگر عشق نبود به کدامین بهانه می گریستم و می خندیدم ؟

کدام لحظۀ نایاب را اندیشه می کردم ؟

و چگونه عبور لحظه های تلخ را تاب می آوردم ؟

آری ! بی گمان پیش از اینها مرده بودم ، اگر عشق نبود !

 

الف: اشتياق براي رسيدن به نهايت آرزوها

ب: بخشش براي تجلي روح و صيقل جسم

پ: پوياپي براي پيوستن به خروش حيات

ت: تدبير براي ديدن افق فرداها

ث: ثبات براي ايستادن در برابر باز دارند ه ها

ج: جسارت براي ادامه زيستن

 

چ: چاره انديشي براي يافتن راهي در گرداب اشتباه

ح: حق شناسي براي تزكيه نفس

خ: خودداري براي تمرين استقامت

د: دور انديشي براي تحول تاريخ

‌ذ: ذكر گویي براي اخلاص عمل

ر: رضايت مندي براي احساس شعف

ز: زيركي براي مغتنم شمردن دم ها

ژ: ژرف بيني براي شكافتن عمق درد ها

س: سخاوت براي گشايش كار ها

ش: شايستگي براي لبريز شدن در اوج

ص: صداقت براي بقاي دوستي

ض: ضمانت براي پايبندي به عهد

ط: طا قت براي تحمل شكست

ظ: ظرافت براي ديدن حقيقت پوشيده در صدف

ع: عطوفت براي غنچه نشكفته باورها

غ: غيرت براي بقاي انسانيت

ف: فداكاري براي قلب هاي درد مند

ق: قدر شناسي براي گفتن ناگفته هاي دل

ك: كرامتبراي نگاهي از سر عشق

 

گ: گذشت براي پالايش احساس

ل: لياقت براي تحقق اميد ها

م: محبت براي نگاه معصوم يك كودك

ن: نكته بيني براي ديدن ناديده ها

و: واقع گرايي براي دستيابي به كنه هستي

ه: هدفمندي براي تبلور خواسته ها

ي: يك رنگي براي گريز از تجربه دردهاي مشترك

 

مطمئن باش و برو...

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت

به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود...

و خیالم می گفت تا ابد مال تو بود...

تو برو ، برو تا راحتتر

تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم...

آنقدر بوسیدمش تا خسته شد

خسته از بوسیدن پیوشته شد

خواست تا لب به شکایت باز کند

لب نهادم بر لبش خاموش شد

وقتی تو تو چشمام نگاه می کنی منم تو چشمات نگاه می کنم و بهت میگم که دوستت دارم ...

وقتی تو بهم می گی که دوستم داری من بهت

 نمی گم که منم دوست دارم من میگم که

 عاشقتم ...

وقتی تو بهم میگی که عاشقتم من بهت نمی گم

 

 که منم عاشقتم من میگم دیوونتم ...

وقتی تو بهم میگی که دیوونتم من بهت نمیگم که

 

 منم دیوونتم من میگم برات میمیرم ...

این موقع تو فقط می خندی فقط خنده ...

ولی من فقط نگاهت میکنم فقط نگاه ...

 

خندهات که تموم شد تو هم نگاهم میکنی ولی

 

 من دیگه نگاهت نمی کنم ...

 

می دونی چرا ؟؟؟

 

چون اون موقع من میخوام فقط بغلت کنم ...

 

 

تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

وهمین ساده ترین قصه یک انسان است ...

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی ...

آرزويم اين است :

" نتراود اشك در چشم تو هرگز...

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز ...

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي ...

عاشق آنكه تو را مي خواهد ...

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد ...

و ترا دوست بدارد

به همان اندازه كه دلت مي خواهد

چه زیباست بخاطر تو زیستن

 

وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛

 

وچه تلخ وغم انگیز است، دور از توبودن، برای تو گریستن؛

 

و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ ای کاش می دانستی بدون تو،

 

مرگ گواراترین زندگیست؛ بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت،

 

زندگی چه تلخ وناشکیباست. ای کاش می دانستی مرز خواستن

کجاست،

و ای کاش میدیدی قلبی راکه فقط؛

برای تو می تپد

هيچوقت فراموشم نكن

 

زندگی یعنی صدای ناز عشق

مرگ یعنی لحظه پرواز عشق

وقتي احساس مي‌کني قابل دوست داشتن نيستي

وقتي احساس بي لياقتي و نا پاكي مي كني

وقتي احساس مي كني كسي نمي تواند دردهاي تو را التيام ببخشد

به ياد داشته باش دوست عزيز من

خدا مي تواند

وقتي احساس مي‌كني قابل بخشش نيستي

براي شرم و گناه هايت

به ياد داشته باش دوست عزيز من

خدا مي تواند

وقتي به انتها مي رسي و گمان مي‌كني

کسي نيست تا صدايت را بشنود

به ياد داشته باش دوست عزيز من

خدا مي تواند

وقتي گمان ميبري كسي نمي تواند

به خود واقعي درون تو عشق بورزد

دوست عزيز من به ياد داشته باش

خدا مي تواند

قصه از کجا شروع شد
از گل و باغ و جوونه
از صدای مهربون و یه سلام عاشقونه
اومدم به مهربونی
که بگم با تو یه رنگم
تا بگم چه نازنینی
تو شکوفهء قشنگم

ای سلام عاشقونه ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه

عشق تو برای قلبم اولین و آخرینه
توئی تنها همزبونم که همیشه نازنینه
اگه ده سال اگه صد سال شب و روز با تو باشم
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی

ای سلام عاشقونه ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد

طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست

به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا

دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست

دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم

طلب سوختن بال و پر کس نکنیم

ولی آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟

یاد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم

گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد

دل دیوانه من بهر که افتاده به خاک

این همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار

به تو ای عشق تو ای یار به تو ای بهر نیاز

یاد من هست که د یگر دل من تنها نیست

یاد من هست که دیگر دل تو مال من است

یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو

پاک یاد تو باشم و هر دم بکنم راز و نیاز

یاد تو باشد از این پس من و تو ما شده ایم

هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ایم

هر آنکه جانب اهل خدا نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

که آشنا ، سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

گَرَت هواست که معشوق نَگسَلَد پیمان

نگاهدار سر رشته تا ، نگه دارد

صبا بر آن سر زلف اَر دل مرا بینی

ز روی لطف بگویش ، که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

ز دست بنده چه خیزد ، خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری

که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه گذارت کجاست تا حافظ

به یادگار نسیم صبا نگه دارد

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عُشّاق مبادا خالی

که خوش آهنگ و فرّح بخش هوایی دارد

پیر دُردی کش ما گر چه ندارد زر و زور

خوش عطا بخش و خطا پوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قند پرست

تا هوا خواه تو شد فرّ همایی دارد

از عدالت نبود دور ، گرش پر سد حال

پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند

درد عشقت و جگر سوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق

هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست

شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند

وز زبان تو تمنّای دعایی دارد